لاهوت و ناسوت من او هاروت و ماروت من او

یک لحظه مستم می کند خودکامه ای خماره ای

چون مهره ام در دست او چون ماهیم در شست او

بر چاه بابل می تنم از غمزه سحاره ای

مرجان و یاقوت من او بر رغم هر بدکاره ای

در صورت آب خوشی ماهی چو برج آتشی

در سینه دلبر دلی چون مرمری چون خاره ای