آن رخنه جویان را نهان وا شد در و درساره ای

جان لطیف بانمک بر عرش گردد چون ملک

نبود دگر زیر فلک مانند هر سیاره ای

مانند موران عقل و جان گشتند در طاس جهان

بی خار گردد شاخ گل زیرا که ایمن شد ز ذل

زیرا نماندش دشمنی گل چین و گل افشاره ای

خاموش خاموش ای زبان همچون زبان سوسنان