هر دو جهان مهمان تو بنشسته گرد خوان تو

آیس شدند و خسته دل خود ناگهان آمیختی

از جنس نبود حیرتی بی جنس نبود الفتی

تو این نه ای و آن نه ای با این و آن آمیختی

صد گونه نعمت ریختی با میهمان آمیختی

آمیختی چندانک او خود را نمی داند ز تو

آری کجا داند چو تو با تن چو جان آمیختی