گردن چو قصابان مگر با گردران آمیختی

چرخ و فلک ره می رود تا تو رهش آموختی

جان و جهان بر می پرد تا با جهان آمیختی

حیرانم اندر لطف تو کاین قهر چون سر می کشد

خوبان یوسف چهره را آموختی عاشق کشی

و آن خار چون عفریت را با گلستان آمیختی

این را رها کن عارفا آن را نظر کن کز صفا