خوبان یوسف چهره را آموختی عاشق کشی

جان و جهان بر می پرد تا با جهان آمیختی

حیرانم اندر لطف تو کاین قهر چون سر می کشد

گردن چو قصابان مگر با گردران آمیختی

و آن خار چون عفریت را با گلستان آمیختی

این را رها کن عارفا آن را نظر کن کز صفا

رستی ز اجزای زمین با آسمان آمیختی