ای قطره گر آگه شوی با سیل ها همره شوی

چون واهب اندر بخششی چون راهب اندر طاعتی

دریای پرمرجان ما عمر دراز و جان ما

پس عمر ما بی حد بود ما را نباشد غایتی

سیلت سوی دریا برد پیشت نباشد آفتی

ور سرکشی غافل شوی آن سیل عشق مستوی

گوش تو گیرد می کشد کو بر تو دارد رافتی