هر چند بدرایی من نگذاشت جای آشتی

سلطان و شاهنشه شوم اجری فرست مه شوم

نیکولقا آنگه شود کید لقای آشتی

ای جان صد باغ و چمن تشریف ده سوی وطن

از نوبهار لم یکن این باد را تلطیف کن

تا بی بخار غم شود از تو فضای آشتی

آلایش ما چیست خود با بحر جان و جر و مد