آلایش ما چیست خود با بحر جان و جر و مد

هر چند بدرایی من نگذاشت جای آشتی

از نوبهار لم یکن این باد را تلطیف کن

تا بی بخار غم شود از تو فضای آشتی

یا کبر و شیطانی ما با کبریای آشتی

خاموش کن ای بی ادب چیزی مگو در زیر لب

تا بی ریا باشد طلب اندر دعای آشتی