راقی جان در می دمد چون پور مریم رقیه ای

آمیخته با بندگان بی نخوت و جباریی

امروز رستیم ای خدا از غصه آنک قضا

در گوش فتنه دردمد هر لحظه ای مکاریی

ساقی ما هم می کند چون شیر حق کراریی

گر درک بت را بشکند صد بت تراشد در عوض

ور بشکند دو سه سبو کم نیستش فخاریی