خرمن گل گشت جهان از رخت ای سرو روان

آن کهنی کو دهدم هر نفسی جان نوی

آن کهنی نوصفتی همچو خدا بی جهتی

خوش گهری خوش نظری خوش خبری خوش شنوی

دشمن تو جو دروی یار تو گندم دروی

جذب کن ای بادصفت آب وجود همه را

برکش خورشیدصفت شبنمه ای رازگوی