دشمن تو جو دروی یار تو گندم دروی

آن کهنی نوصفتی همچو خدا بی جهتی

خوش گهری خوش نظری خوش خبری خوش شنوی

خرمن گل گشت جهان از رخت ای سرو روان

جذب کن ای بادصفت آب وجود همه را

برکش خورشیدصفت شبنمه ای رازگوی

ای تو چو خورشید ولی نی چو تفش داغ کنی