داد ده ای عشق مرا وز در انصاف درآ

از همگان می ببرم تا که تو از من نبری

با غمت آموخته ام چشم ز خود دوخته ام

در جز تو چون نگرد آنک تو در وی نگری

چون ابدا آن توام نی قنقم رهگذری

من به تو مانم فلکا ساکنم و زیر و زبر

ز آنک مقیمی به نظر روز و شب اندر سفری