در جز تو چون نگرد آنک تو در وی نگری

راهب آفاق شدم با همگان عاق شدم

از همگان می ببرم تا که تو از من نبری

با غمت آموخته ام چشم ز خود دوخته ام

داد ده ای عشق مرا وز در انصاف درآ

چون ابدا آن توام نی قنقم رهگذری

من به تو مانم فلکا ساکنم و زیر و زبر