حیف بود خروس را ماده چو ماکیان کنی

رنگ رخت که داد روز رد شو از برای او

چون ز پی سیاهه ای روی چو زعفران کنی

همچو خروس باش نر وقت شناس و پیش رو

کژ بنشین و راست گو راست بود سزا بود

جان و روان تو منم سوی دگر روان کنی

گر به مثال اقرضوا قرض دهی قراضه ای