مایه صد ملامتی شورش صد قیامتی

جام جهان نمای را بر کف جان نهاده ای

مهدی و مهتدی تویی رحمت ایزدی تویی

روی زمین گرفته ای داد زمانه داده ای

چشمه مشک دیده ای جوشش خنب باده ای

سر نبرد هر آنک او سر کشد از هوای تو

ز آنک به گردن همه بسته تر از قلاده ای