ز آنک به گردن همه بسته تر از قلاده ای

مایه صد ملامتی شورش صد قیامتی

چشمه مشک دیده ای جوشش خنب باده ای

سر نبرد هر آنک او سر کشد از هوای تو

خیز دلا و خلق را سوی صبوح بانگ زن

گر چه ز دوش بیخودی بی سر و پا فتاده ای

هر سحری خیال تو دارد میل سردهی