عشق سواره ات کند گر چه چنین پیاده ای

همچو بهار ساقیی همچو بهشت باقیی

همچو کباب قوتی همچو شراب شاده ای

خیز دلا کشان کشان رو سوی بزم بی نشان

ذره به ذره ای جهان جانب تو نظرکنان

گوهر آب و آتشی مونس نر و ماده ای

این تن همچو غرقه را تا نکنی ز سر برون