خلوتیان گریخته نقل سکوت ریخته

میوه ز روی مرتبت داشت بر او بدایتی

چند بود بیان تو بیش مگو به جان تو

هست دل از زبان تو در غم و در نکایتی

ز آنک سکوت مست را هست قوی وقایتی

گر چه نوای بلبلان هست دوای بی دلان

خامش تا دهد تو را عشق جز این جرایتی