ز آنک سکوت مست را هست قوی وقایتی

چند بود بیان تو بیش مگو به جان تو

هست دل از زبان تو در غم و در نکایتی

خلوتیان گریخته نقل سکوت ریخته

گر چه نوای بلبلان هست دوای بی دلان

خامش تا دهد تو را عشق جز این جرایتی