ز آنک تو مکر دشمنان در حق من شنیده ای

باز ترش شدی مگر یار دگر گزیده ای

دست جفا گشاده ای پای وفا کشیده ای

دوش ز درد دل مها تا به سحر نخفته ام

ای دم آتشین من خیز تویی گواه دل

ای شب دوش من بیا راست بگو چه دیده ای

آینه ای خریده ای می نگری به روی خود