ای شب دوش من بیا راست بگو چه دیده ای

دوش ز درد دل مها تا به سحر نخفته ام

ز آنک تو مکر دشمنان در حق من شنیده ای

ای دم آتشین من خیز تویی گواه دل

آینه ای خریده ای می نگری به روی خود

در پس پرده رفته ای پرده من دریده ای

عقل کجا که من کنون چاره کار خود کنم