لعبت صورت مرا دوخته ای به جادوی

در پس پرده رفته ای پرده من دریده ای

عقل کجا که من کنون چاره کار خود کنم

عقل برفت یاوه شد تا تو به من رسیده ای

سوزن های بوالعجب در دل من خلیده ای

بر در و بام دل نگر جمله نشان پای توست

بر در و بام مردمان دوش چرا دویده ای