بر در و بام دل نگر جمله نشان پای توست

عقل برفت یاوه شد تا تو به من رسیده ای

لعبت صورت مرا دوخته ای به جادوی

سوزن های بوالعجب در دل من خلیده ای

بر در و بام مردمان دوش چرا دویده ای

هر کی حدیث می کند بر لب او نظر کنم

از هوس دهان تو تا لب کی گزیده ای