تا غم و غصه را کند اشقر می سیاستی

درده باده ای چو زر پاک ز خویشمان ببر

نیست بتر ز باخودی مذهب ما جنایتی

باده شاد جان فزا تحفه بیار از سما

عقل ز نقل تو شود منتقل از عقیله ها

دانش غیب یابد و تبصره و فراستی

جام تو را چو دل بود در سر و سینه شعله ای