دیو شود فرشته ای چون نگری در او تو خوش

در دهنم بنه شکر چون ترشی نمی خوری

دیگ توام خوشی دهم چونک ابای خوش پزی

ور ترشی پزی ز من هم ترشی برآوری

ای پرییی که از رخت بوی نمی برد پری

سحر چرا حرام شد ز آنک به عهد حسن تو

حیف بود که هر خسی لاف زند ز ساحری