سحر چرا حرام شد ز آنک به عهد حسن تو

ور ترشی پزی ز من هم ترشی برآوری

دیو شود فرشته ای چون نگری در او تو خوش

ای پرییی که از رخت بوی نمی برد پری

حیف بود که هر خسی لاف زند ز ساحری

ای دل چون عتاب و غم هست نشان مهر او

ترک عتاب اگر کند دانک بود ز تو بری