آهوی لنگ چون جهد از کف شیر شرزه ای

ز آتش عشق برجهد تا به فلک زبانه ای

زهره عشق چون بزد پنجه خود در آب و گل

قامت ما چو چنگ شد سینه ما چغانه ای

چون برهد ز باز جان قالب چون سمانه ای

ای گل و ای بهار جان وی می و ای خمار جان

شاه و یگانه او بود کز تو خورد یگانه ای