آتش تو مقیم شد با دل من ندیم شد

ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدی

آتش دل مقیم شد تو به سفر چرا شدی

آتش خویش را بگو کآب حیات آمدی

چاشنی خیال تو می بدرد دل مرا

ای غم او چو شکری ای دل من چو کاغذی