شمع بدان صبور شد تا همگیش نور شد

آتش خویش را بگو کآب حیات آمدی

چاشنی خیال تو می بدرد دل مرا

ای غم او چو شکری ای دل من چو کاغذی

نور به است از همه خاصه که نور سرمدی

نور دمی که عاق شد طالب روح طاق شد

ماه مرا محاق شد بی مه فضل ایزدی