خاطر همچو باد را نقش جحود می دهی

و آنک حقیقتی بود هزل و مجاز می کنی

این چه کرامت است ای نقش خیال روی او

با درهای بسته در خانه جواز می کنی

خاطر بی نیاز را پر ز نیاز می کنی

در شب ابرگین غم مشعله ها درآوری

در دل تنگ پرگره پنجره باز می کنی