هیچ عسل ترش شود سرکه اگر ترش رود

چشم بیار در رخم بنگر پیش روشنی

ننگرد او به رنگ تو غم نخورد ز جنگ تو

خواجه مگر ندیده ای ملک و مقام ایمنی

از پی آب کی هلد روغن طبع روغنی

من که در آن نظاره ام مست و سماع باره ام

لیک سماع هر کسی پاک نباشد از منی