چرا چون ابر بی باران به پیش مه ترنجیدی

چگونه خسته به گردد چو بر مرهم نمی گردی

سر آنگه سر بود ای جان که خاک راه او باشد

ز عشق رایتش ای سر چرا پرچم نمی گردی

چرا همچون مه تابان بر این عالم نمی گردی

قلم آن جا نهد دستش که کم بیند در او حرفی

چرا از عشق تصحیحش تو حرفی کم نمی گردی