چرا همچون مه تابان بر این عالم نمی گردی

سر آنگه سر بود ای جان که خاک راه او باشد

ز عشق رایتش ای سر چرا پرچم نمی گردی

چرا چون ابر بی باران به پیش مه ترنجیدی

قلم آن جا نهد دستش که کم بیند در او حرفی

چرا از عشق تصحیحش تو حرفی کم نمی گردی

گلستان و گل و ریحان نروید جز ز دست تو