گلستان و گل و ریحان نروید جز ز دست تو

چرا همچون مه تابان بر این عالم نمی گردی

قلم آن جا نهد دستش که کم بیند در او حرفی

چرا از عشق تصحیحش تو حرفی کم نمی گردی

دو چشمه داری ای چهره چرا پرنم نمی گردی

چو طوافان گردونی همی گردند بر آدم

مگر ابلیس ملعونی که بر آدم نمی گردی