دو چشمه داری ای چهره چرا پرنم نمی گردی

قلم آن جا نهد دستش که کم بیند در او حرفی

چرا از عشق تصحیحش تو حرفی کم نمی گردی

گلستان و گل و ریحان نروید جز ز دست تو

چو طوافان گردونی همی گردند بر آدم

مگر ابلیس ملعونی که بر آدم نمی گردی

اگر خلوت نمی گیری چرا خامش نمی باشی