تو طوطی زاده ای جانم مکن ناز و مرنجانم

به باغ و چشمه حیوان چرا این چشم نگشایی

چرا بیگانه ای از ما چو تو در اصل از مایی

ز اصل آورده ای دانم تو قانون شکرخایی

بیا در خانه خویش آ مترس از عکس خود پیش آ

بهل طبع کژاندیشی که او یاوه ست و هرجایی