بهل طبع کژاندیشی که او یاوه ست و هرجایی

تو طوطی زاده ای جانم مکن ناز و مرنجانم

ز اصل آورده ای دانم تو قانون شکرخایی

بیا در خانه خویش آ مترس از عکس خود پیش آ

بیا ای شاه یغمایی مرو هر جا که ما رایی

اگر بر دیگران تلخی به نزد ما چو حلوایی

نباشد عیب در نوری کز او غافل بود کوری