فنا شد چرخ و گردان شد ز نور پاک دولابی

درآمد در میان شهر آدم زفت سیلابی

نبود آن شهر جز سودا بنی آدم در او شیدا

برست از دی و از فردا چو شد بیدار از خوابی

چو جوشید آب بادی شد که هر که را بپراند