چو جوشید آب بادی شد که هر که را بپراند

فنا شد چرخ و گردان شد ز نور پاک دولابی

نبود آن شهر جز سودا بنی آدم در او شیدا

برست از دی و از فردا چو شد بیدار از خوابی

چو کاهش پیش باد تند باسهمی و باتابی

چو که ها را شکافانید کان ها را پدید آرد

ببینی لعل اندر لعل می تابد چو مهتابی