رخ خوبان روحانی که هر شاهی که دید آن را

که پنداری ز مادر او در آن عالم نزادستی

میان خوبرویان جان شده چون ذره ها رقصان

گهی مست جمالستی گهی سرمست باده ستی

ز فرزین بند سوداها ز اسب خود پیادستی

چو از مخدوم شمس الدین زدی لطفی به روی دل

از این ها جمله روی دل شدی بی رنگ و سادستی