ز فرزین بند سوداها ز اسب خود پیادستی

میان خوبرویان جان شده چون ذره ها رقصان

گهی مست جمالستی گهی سرمست باده ستی

رخ خوبان روحانی که هر شاهی که دید آن را

چو از مخدوم شمس الدین زدی لطفی به روی دل

از این ها جمله روی دل شدی بی رنگ و سادستی

بدیدی جمله شاهان را و خوبان را و ماهان را