روان گشته میش چون خون درون دل به هر سویی

همه هستی فروبردی تو پنداری نهنگستی

ز بانگ رعد آن دریا تو بنگر چون به جوش آید

ولیک آن بحر می بودی و رعدش بانگ چنگستی

تو گویی دل چو قدسستی و می همچون فرنگستی

که لشکرهای اسلام شه ما را درون قدس

ز نصرت های یزدانی بر آن افرنگ هنگستی