تو گویی دل چو قدسستی و می همچون فرنگستی

ز بانگ رعد آن دریا تو بنگر چون به جوش آید

ولیک آن بحر می بودی و رعدش بانگ چنگستی

روان گشته میش چون خون درون دل به هر سویی

که لشکرهای اسلام شه ما را درون قدس

ز نصرت های یزدانی بر آن افرنگ هنگستی

به یک ساغر نگردم مست تو ساقی بیشتر گردان