دمی پهلو تهی کردی همه کس شادمانستی

گر آن اصلی که زاغ و باز از او تصویر می یابد

تجلی سازدی مطلق اصالت را یگانستی

ور آن نوری کز او زاید غم و شادی به یک اشکم

همه اجزا همی گویند هر یک ای همه تو تو

همین گفت ار نه پرده ستی همه با همگنانستی

درخت جان ها رقصان ز باد این چنین باده