وگر در عهده عهدی وفایی آمدی از ما

مثال ابر هر کوهی معلق بر هوایستی

وگر غولان اندیشه همه یک گوشه رفتندی

بیابان های بی مایه پر از نوش و نوایستی

دلارام جهان پرور بر آن عهد و وفایستی

وگر این گندم هستی سبکتر آرد می گشتی

متاع هستی خلقان برون زین آسیایستی