وگر خضری دراشکستی به ناگه کشتی تن را

دلارام جهان پرور بر آن عهد و وفایستی

وگر این گندم هستی سبکتر آرد می گشتی

متاع هستی خلقان برون زین آسیایستی

در این دریا همه جان ها چو ماهی آشنایستی

ستایش می کند شاعر ملک را و اگر او را

ز خویش خود خبر بودی ملک شاعر ستایستی