به ساقی گو که زود آخر هم از اول قدح دردی

دل آتش پرست من که در آتش چو گوگردی

بیا ای ساقی لب گز تو خامان را بدان می پز

زهی بستان و باغ و رز کز آن انگور افشردی

نشان بدهم که کس ندهد نشان این است ای خوش قد