چرا از بهر همدردان نبازم سیم چون مردان

شدستی پاسبان زر هلا می پیچ چون ماری

تو زر سرخ می گویش که او زرد است و رنجوری

تو خواجه شهر می خوانش که او را نیست شلواری

چرا چون شربت شافی نباشم نوش بیماری

نتانم بد کم از چنگی حریف هر دل تنگی

غذای گوش ها گشته به هر زخمی و هر تاری