چرا چون شربت شافی نباشم نوش بیماری

تو زر سرخ می گویش که او زرد است و رنجوری

تو خواجه شهر می خوانش که او را نیست شلواری

چرا از بهر همدردان نبازم سیم چون مردان

نتانم بد کم از چنگی حریف هر دل تنگی

غذای گوش ها گشته به هر زخمی و هر تاری

نتانم بد کم از باده ز ینبوع طرب زاده