درآور باغ مزمن را به پرواز و به طیاری

بسی اشکوفه و دل ها که بنهادند در گل ها

همی پایند یاران را به دعوتشان بکن یاری

به کوری دی و بهمن بهاری کن بر این گلشن

ز بالا الصلایی زن که خندان است این گلشن

بخندان خار محزون را که تو ساقی اقطاری

دلی دارم پر از آتش بزن بر وی تو آبی خوش